Gedichten

Een beantwoord gebed

Ik vroeg om kracht
en God gaf me
moeilijkheden om me sterker te maken.

Ik vroeg om wijsheid
en God gaf me
problemen om me te leren ze op te lossen.

Ik vroeg om voorspoed
en God gaf me
hersens en spieren om mee te werken.

Ik vroeg om moed
en God gaf me
angsten om die te overwinnen.

Ik vroeg om liefde
en God gaf me
mensen met moeilijkheden om te helpen.

Ik vroeg om gunsten
en God gaf me kansen.

Ik kreeg niets waar ik om vroeg,
Ik kreeg alles wat ik nodig had.


Dag voor dag

Het leven is te groot om
in een dag opgelost te worden…
pak de uitdagingen op je pad
gewoon maar op, dag voor dag.

Max Lucado


De rugzak

ieder mens draagt in zijn leven een onzichtbare rugzak mee,
bergt daarin zijn vreugde en zijn zorgen, een verzameling van wel en wee
vaak is de rugzak niet te dragen, soms is hij vederlicht
dan blijft er ruimte over, maar dikwijls kan hij niet dicht
kijk je in een verloren uurtje, heel de inhoud nog eens na
kan er heel vaak iets verdwijnen, wat zijn waarde reeds verloor
en zo ga je door de jaren, je pakt iets op en gooit iets weg
soms gebeurt dit vanzelfsprekend, maar ook vaak na veel overleg
langzaam wordt de rugzak leger, de levensdagen gaan voorbij
en bij het vallen van de avond, werpt men het meest der last opzij
maar blijft nog wat van waarde, wat je koestert en behoudt
al schijnen het soms kleinigheden, het zijn herinneringen meer dan goud
ieder draagt zijn rugzak, niemand die hem overneemt
en je hoeft ook niet te vrezen dat een dief jou dit ontvreemd


Bij eeuwigheidszondag

Onze namen staan geschreven
in de holte van Uw hand
als een teken dat ons leven
in U, Heer, is ingeplant.
Steeds als Gij uw handen opent
zien uw ogen ons weer aan
en gedenkt Gij uw belofte:
Een volkomen nieuw bestaan.


De Brug

“Breng jij mij weg tot aan de brug?
Ik ben zo bang om daar alleen te staan.
Als we daar zijn, ga niet direct terug,
maar wacht…, tot dat ik over ga
en zwaai me na…
Dan voel ik mij heel veilig en vertrouwd.”

“Breng jij mij weg tot aan de brug?
Ik heb geen idee hoe diep het water is.
De overkant lijkt mij zo ver,
je kunt de oever hier niet zien,
zo ver het oog reikt zie ik mist.
Ik twijfel aan het verder gaan.”

Je angst voor de dood
is als je angst voor het leven.
Het nieuwe lijkt te groot
om het oude op te geven.
In de diepte van je verlangen
ligt de kennis van het nieuwe leven
zoals een vlinder al weet van vliegen
in z’n donkere cocon.

“Breng jij mij weg tot aan de brug?
en ga dan niet te vlug terug.
Zwaai jij mij na als ik erover ga?
Een heel klein duwtje in m’n rug
is alles wat ik nog verlang van jou.
Dank voor je liefde en je trouw.
Ik ga nu gauw
want het begin is reeds in zicht,
ik voel de warmte van een licht…”

Toine Lacet


Schuldbelijdenis

Wat ik gewild heb wat ik gedaan heb
wat mij gedaan werd wat ik misdaan heb
wat ongezegd bleef wat onverzoend bleef
wat niet gekend werd wat ongebruikt bleef
al het beschamende neem het van mij.
En dat ik dit was en geen ander,
dit overschot van stof van de aarde:
dit was mijn liefde.
Hier ben ik.

Huub Oosterhuis


Roeping

Je kunt de eerste toon zijn van een lied
dat alle grenzen doet vergeten.
Wees niet bang wanneer de toon maar amper klinkt,
wees niet bang.

Je kunt de eerste vonk zijn van een vuur
dat van wapens ploegen smelt.
Wees niet bang wanneer de tegenwind je striemt,
wees niet bang.

Je kunt de eerste kiem zijn op een veld
dat alle handen vullen zal met brood.
Wees niet bang wanneer het land vol stenen zit,
wees niet bang.

Je kunt de eerste druppel van een bron zijn
die dorst in de woestijn zal lessen.
Wees niet bang wanneer de wolk nog zwijgt,
wees niet bang.

Je kunt de eerste pas zijn van een dans
die alle voeten leidt naar God.
Wees niet bang wanneer je voet nog struikelt,
wees niet bang.

Christa Peikert-Flaspöhler